Georg Huth

Georg Huth (ur. 25 lutego 1867, zm. 1 czerwca 1906) – niemiecki orientalista i podróżnik. Georg Huth urodził się w Krotoszynie. W 1885 rozpoczął studia na Uniwersytecie Berlińskim, studia ukończył w 1889 na Uniwersytecie w Lipsku, uzyskując tytuł doktora filozofii. Od 1891 wykładał języki Azji Środkowej oraz buddyzm. Po uzyskaniu subwencji z Rosyjskiej Akademii Nauk podjął w 1897 wyprawę badawczą na Syberię, gdzie badał języki tunguskie. W 1902 podjął kolejną wyprawę, tym razem do Turfan na zlecenie berlińskiego Königliches Museum für Völkerkunde, a następnie spędził kilka lat w zachodnim Turkmenistanie badając języki i folklor ludów tureckich.

Publikacje

  • "Die Zeit des Kālidāsa" (Berlin, 1889);
  • "Chandoratnākara z Ratnākaraçānti" (tekst w sanskrycie) (Berlin, 1890);
  • Geschichte des Buddhismus in der Mongolei: aus dem Tibetischen des 'Jigs-med-nam-mkha' (tom I w języku tybetańskim; tom II - tłumaczenie na język niemiecki, Strasburg, 1892-96);
  • "Die Inschriften von Tsaghan Baišing, (Lipsk, 1894);
  • "Die Tungusische Volkslitteratur und Ihre Ethnologische Ausbeute," w biuletynie Rosyjskiej Akademii Nauk (1901)
  • ISNI: 0000000121197795
  • VIAF: 8155988
  • LCCN: no92030384
  • GND: 117073563
  • BnF: 162451777
  • SUDOC: 149160496
  • NTA: 182209997
  • BIBSYS: 90562212
  • Open Library: OL873284A
  • J9U: 987007281140805171