Jean Hyppolite

Jean Hyppolite (ur. 8 stycznia 1907 w Jonzac, zm. 26 października 1968 w Paryżu) – filozof, tłumacz i komentator dzieł Georga Wilhelma Friedricha Hegla.

Życiorys

Hyppolite studiował w École Normale Supérieure w Paryżu, gdzie poznał Jean-Paula Sartre’a, Maurice’a Merleau-Ponty'ego i Georges’a Canguilhema, którzy byli jego przyjaciółmi i z którymi przez całe życie prowadził filozoficzne dyskusje. Na początku lat 30. uczęszczał na seminarium poświęcone filozofii Hegla, prowadzone przez Alexandre’a Kojève'a. W latach 1945-1948 Hyppolite był profesorem na uniwersytecie w Strasburgu, a w 1949 roku przeniósł się na Sorbonę. Pięć lat później został dyrektorem École Normale Supérieure, gdzie sam wcześniej studiował. W 1963 objął katedrę historii systemów Collège de France, a w 1967 został jego dyrektorem. W roku 1968 był inicjatorem Kongresu Heglowskiego, w trakcie którego organizacji zmarł.

Hyppolite uczestniczył w seminariach poświęconych Sigmundowi Freudowi, które były prowadzone w latach 1953-1956.

Jean Hyppolite pasjonował się historią nauki, dociekał znaczenie geometrii w ukonstytuowaniu metafizyki kartezjańskiej. Prowadził dialog z tradycją filozoficzną, głównie z Heglem, Karolem Marksem, Sigmundem Freudem, jak i z filozofami swojego czasu, np. Merleau-Ponty'm czy Sartre'em.

Zamierzeniem Heyppolite było pogłębienie współczesnej filozofii w trzech głównych nurtach: fenomenologii, egzystencjalizmie i marksizmie, pokazując ich zakorzenienie w myśli Hegla.

Hyppolite był jedną z osób, która przyczyniła się do rozwoju sytuacji intelektualnej we Francji oraz do wniknięcia filozofii Hegla w życie kulturalne tego kraju. Był także wybitnym nauczycielem, wśród jego słuchaczy można znaleźć wybitnych myślicieli takich jak: Georges Bataille, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Félix Guattari.

Twórczość

Hyppolite przełożył na język francuski ważne dzieło Hegla: Phänomenologie des Geistes (La phénoménologie de l’esprit, I-II, 1939–1941) oraz wiele lat później drugie dzieło Vorrede zur Phänomenologie des Geistes (Préface de la Phénoménologie de l’esprit, 1966).

Jest autorem publikacji:

  • Genése et structure de la Phénoménologie de l'esprit (1946),
  • Introduction à la Philosophie de l’historie de Hegel (1948, 1983),
  • Logique et existence. Esseai sur la logique de Hegel (1953, 1961),
  • Études sur Marx et Hegel (1955, 1965),
  • Sens et existence dans la philosophie de Maurice Merleau-Ponty (1963).

Pośmiertnie wydano:

  • Figures de la pensée philosophique. Écrits de Jean H. (1931-1968) (I-II, 1971).

Bibliografia

  • Powszechna encyklopedia filozofii. Tom 4. G-I, Lublin: Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, 2003, s. 691-692.
Kontrola autorytatywna (osoba):
  • ISNI: 0000000119049128
  • VIAF: 66526493
  • LCCN: n87815573
  • GND: 143950975
  • NDL: 00444152
  • BnF: 12275335x
  • SUDOC: 031562272
  • SBN: CFIV014637
  • NKC: ola2002153010
  • BNE: XX1302539
  • NTA: 069036756
  • BIBSYS: 90594585
  • CiNii: DA00939925
  • PLWABN: 9810696407605606
  • NUKAT: n01098413
  • J9U: 987007262833505171
  • PTBNP: 36383
  • CANTIC: a10869360
  • NSK: 000069950
  • ΕΒΕ: 157600
  • BLBNB: 000179457
  • KRNLK: KAC2018J9192
  • LIH: LNB:V*287134;=BL
  • PWN: 3913621
  • Treccani: jean-hyppolite
  • NE.se: jean-hyppolite
  • SNL: Jean_Hyppolite
  • identyfikator w Hrvatska enciklopedija: 26801